Goede voornemens? Be Resolute.

WAT BETEKENT HET OM VASTBERADEN TE ZIJN?
HET IS DE COMBINATIE VAN VASTHOUDENDHEID EN MOED, WAT JE IN EVENWICHT HOUDT ALS JE OP DE GRENS TUSSEN MISLUKKING EN SUCCES BALANCEERT. VASTBERADEN ZIJN HEEFT NIETS TE MAKEN MET DOELEN OPSCHRIJVEN, MAAR ALLES MET HET ONBEKENDE TEGEMOET SNELLEN OM TE ONTDEKKEN DAT JE ZO VEEL MEER KUNT DAN JE OOIT HAD GEDACHT.


Op de volgende pagina’s maak je kennis met mensen die de belichaming van vastberadenheid zijn. Zij zijn vastbesloten om het grotere plaatje voor ogen te houden en hebben de mentaliteit om zich elke dag richting uitzonderlijke resultaten te bewegen.


GESCHIEDENIS SCHRIJVEN VOOR GRIEKENLAND OP DE TOP VAN DE WERELD 


De top van Everest daagt klimmers uit kamp vier uit. Het is de laatste halte voordat teams doorstoten naar grootsheid door de hoogste top op aarde te bereiken. Kamp vier is ook een poort naar de dodelijke zone, een hoogte die zo koud, zo guur en zo weinig zuurstof bevat dat je daar niet kunt blijven. In de dodelijke zone keert je lichaam zich tegen je. Zelfs als je uitrust, is elke ademtocht moeizaam. Op een kritiek stadium van de klim krijg je een delirium, waarbij één verkeerde beslissing je dood kan betekenen. Je begint te wankelen. En naarmate je hersenen opzwellen, begin je langzaamaan het bewustzijn te verliezen.


Tegen de tijd dat Panagiotis Kotronaros de dodelijke zone op Mount Everest bereikte, was hij nog ruim duizend meter onder de top. De wind was meedogenloos en ze maakten zich voortdurend zorgen om de mogelijkheid van een plotseling opstekende storm. Meer dan 200 lijken verspreid over de berg waren een voortdurende herinnering aan het feit dat dit geen plek voor mensen is.


De wind had dit team al bij hun eerste poging teruggedreven en hij wist dat als de tweede poging niet slaagde, dit een mislukking voor de Griekse expeditie kon betekenen.


Op iets minder dan 7.000 meter zei elk lichaamsdeel van Panagiotis dat hij moest omkeren.


Op zo’n 8.600 meter zei zijn lichaam dat hij moest gaan liggen om te sterven. Hoe kwam hij daar en hoe kon hij nog verder gaan?


EEN ONWAARSCHIJNLIJK SOORT KLIMMER MET EEN IJZEREN WIL


Zijn droom uit laten komen om bergbeklimmer te worden, vergde een heel ander soort doorzettingsvermogen. Panagiotis groeide op in Athene. Zijn familie had niet veel geld en had niet veel met sport.


‘De andere kinderen en ik hadden niet veel met de natuur of de bergen’, herinnert Panagiotis zich. ‘Everest beklimmen, was een droom. Aanvankelijk was het voor mij een onbereikbaar doel, vooral als je mijn achtergrond in aanmerking neemt: ik had geen ervaring met klimmen, ik had geen geld, en ik kwam uit de binnenstad.’


Maar Everest trok hem aan als een “magneet”, zoals hij het zegt. Als tiener maakte hij voor een schoolopdracht een droombord met afbeeldingen van de eerste klimmers die de top van Everest bereikten. Dat project was de eerste stap op een pad dat hem rechtstreeks naar het dak van de aarde bracht.


‘Klimmen schept het juiste evenwicht tussen fitness en het contact met de natuur,’ zegt Panagiotis. ‘Wat me aan klimmen vooral trok, was dat je een concreet doel stelt, wat ertoe leidt dat je alle individuele tussenstappen
moet doen.’


Panagiotis deed wat hij kon om aan zijn training te beginnen. Hij begon met hardlopen, trekken, zwemmen en wielrennen. Hij lette beter op zijn voeding en bestudeerde de technische kanten van het klimmen uitgebreid. Hij vond sponsors die bereid waren om de benodigdheden voor zijn professionele bergbeklimmingen te bekostigen.


Hij voerde zijn eerste expeditie in 1995 uit, toen zijn groep in het Himalayagebergte de top van de Shishapangma bereikte. Op zo’n 8.000 meter maakte Panagiotis voor het eerst kennis met de dodelijke zone.


‘Omdat dit onze allereerste expeditie was, wisten we dat het een moeilijke onderneming zou zijn,’ zegt Panagiotis. ‘De voortdurend veranderende weersomstandigheden, het gebrek aan ervaring en kennis, de gletsjers, de moeite die het lichaam heeft om zich aan extreme omstandigheden aan te passen… al die factoren kunnen je het leven kosten.’


Die eerste expeditie gaf Panagiotis de kracht en het vertrouwen om verder te werken aan zijn doel om de top van de Everest te bereiken. In 2004 was hij niet alleen klaar voor zijn eigen poging om Everest te beklimmen, maar leidde hij een vijfkoppig, Grieks expeditieteam.


Lees verder in het Aloe Life Magazine.  


Aloe Life Magazine ad - mountain climbers


ZIJN GEVECHT NAAR DE TOP


Je krijgt meer dan genoeg harde klappen te verduren als je probeert van MMA je beroep te maken. Hoewel mixed martial arts over de hele wereld snel populairder wordt, is MMA voor de meeste beoefenaars niet bepaald winstgevend. Maar voor enkele gelukkigen is het leven aan de top heel goed.


Andy “Taz” Young heeft het nooit voor het geld gedaan. Hij had geen illusies over het feit dat hij zijn hele leven lang getraind had voor een carrière die door één blessure kon eindigen. Maar met een paar grote overwinningen op zijn naam, inclusief een wereldkampioenschap, is de top in zicht.


Op zijn niveau neemt hij het alleen maar op tegen de allerbesten. Hij heeft wat grote overwinningen behaald, en hij heeft de teleurstelling van enkele grote verliezen gevoeld. Andy zegt dat het perspectief is dat hem gaande houdt. Hij heeft geleerd pijn te verwelkomen en daar kun je in zijn vak meer dan genoeg van krijgen.


‘Ik heb de kans om dit doel te bereiken en zo veel anderen hebben dat niet’, zegt Andy. ‘Ik heb een kans om mijn leven te veranderen, om het leven van mijn gezin te veranderen en een positieve invloed op het leven van anderen te hebben. Als ik aan de mensen denk die er niet meer zijn, dan voel ik dat ze willen dat ik het uiterste uit mijn leven haal.’


EEN LEVENSLANGE DROOM NAJAGEN


Andy begon al op vijfjarige leeftijd aan een vechtsport. Hij wilde net zo sterk worden als de superhelden op de tv. Andy’s oudere broer Chris was ook enthousiast over vechtsporten en de twee spoorden elkaar aan om steeds beter te worden.


‘Ik had het geluk dat ik een hele fijne jeugd had’, zegt Andy. ‘Mijn ouders en familie waren erg teder en zorgzaam, en ze zorgden ervoor dat ik niets tekort kwam. Ik groeide op in het kustgebied van Noord-Ierland, met veel bossen in de omgeving. Dus we maakten daar optimaal gebruik van en gingen veel naar buiten, we gingen vaak trekken en waren erg actief.’


Andy werd ook geïnspireerd door zijn grootvader, die bokser in het leger was. Door zijn verhalen over boksen in Afrika, zijn harde training en zijn passie voor de sport, werd Andy gemotiveerd om zelf harder te trainen.


Hij onderzocht verschillende vechtsporten, trainde vol toewijding en hield zijn droom voor ogen. Terwijl zijn vrienden na school uitgingen of zich ontspanden, was Andy tot laat in de avond aan het trainen. Hij had passie en hij was toegewijd aan de sport, maar wist niet zeker hoe die toekomst eruit zou zien.


Andy kwam de sport mixed martial arts voor het eerst tegen toen hij 18 was. MMA begon net een beetje voet aan de grond te krijgen, met enkele enthousiaste volgelingen.


‘Ik vond het heel goed bij me passen’, herinnert Andy zich. ‘Ik kon alle stijlen toepassen die ik had geleerd en ze samen inzetten. Het was een ware proef en ik wist diep van binnen dat ik dit moest doen. Ik had er als kind altijd van gedroomd om in een vechtsport een van de besten te worden en dit was de perfecte manier om het te doen.’


Hij werkte zich in de amateurwereld op. En het duurde niet lang voordat hij op professioneel niveau aan het vechten was. Hier staat meer op het spel en is het risico op blessures groter. Andy meent dat hij dit moest doen en hij vertrouwt erop dat hij zijn sportcarrière naar het volgende niveau kan tillen.


DE SLEUTEL TOT MEEDINGEN OP HET HOOGSTE NIVEAU


Voor een professionele beoefenaar van een vechtsport zijn kracht en techniek niet genoeg. Andy zegt dat zijn mindset het belangrijkste wapen in zijn arsenaal is.


‘Je allergrootste prioriteit is zelfvertrouwen ontwikkelen. Daarna komt je lichamelijke training. Dat vergt discipline. Je zult soms pijn hebben, moe zijn en niet door willen gaan, maar waar het om draait is dat kleine verschil van jezelf ertoe dwingen.’


Andy is ervan overtuigd dat die kleine daden van vastberadenheid in de loop van de tijd aantikken en iemand sterker, intelligenter en gedisciplineerder maken. Of het nu een extra rondje trainen, strekken na de training, gezonde voeding of een oefening in mindfulness is.


‘Zoals mijn coach zegt, kan het verschil tussen een renpaard dat wint en een paard dat verliest slechts een fractie van een seconde zijn.’. 


Het is niet de vechter die het sterkste of technisch het beste is die wint, maar de meest gedisciplineerde doorzetter met de juiste mindset en voldoende zelfvertrouwen.


Nu MMA populairder wordt en het publiek groeit, wordt de concurrentie sterker en wordt het potentieel groter dan ooit tevoren. Perfect getimed voor Andy, iets wat hij heel goed beseft. 


‘Het leven is kort, waarom dan klagen? Elk tijdelijk ongemak gaat weg en dan komt er grootsheid en succes voor in de plaats. Ik volg nu mijn passie!’



KIEZEN TE VECHTEN ALS DE STRIJD OP JE PAD KOMT


ER ZIJN GEVECHTEN WAAR JE JE GEWOON NIET OP KUNT VOORBEREIDEN. VERGEVORDERDE BORSTKANKER IS BESLIST EEN VAN DIE GEVECHTEN EN CATHERINE UN HAD AL VEEL OP HAAR BORDJE TOEN ZE IN 2014 DE DIAGNOSE KREEG.


 


Ze was zeven jaar daarvoor van de Filipijnen naar Dubai gegaan, op zoek naar een nieuw, rijker leven. De grootste stad in de Verenigde Arabische Emiraten is een geliefde plek voor jonge carrièremakers met een lifestyle die net zo extreem kan zijn als de schitterende skyline. Het trekt mensen uit de hele wereld aan die hopen er rijk te worden en er een overvloedig leven te leiden.


Catherine Un vond het helemaal niet moeilijk om zich aan het jachtige leven in de stad aan te passen. Ze deed wat veel buitenlanders doen: feesten in het weekend, nieuwe vriendschappen sluiten en de omgeving verkennen.


Ze deed ook wat veel mensen uit de Filipijnen doen die naar Dubai verhuizen: regelmatig van baan veranderen in de hoop de juiste positie te vinden. Voor Catherine betekende het dat ze de eerste in haar familie was die zo ver weg verhuisde. Ze was helemaal alleen.


In al die vrijheid jobhopte ze van een makelaarskantoor naar een bouwbedrijf naar een olie- en gasconcern; in totaal vijf banen in haar eerste acht jaar in Dubai.


Het salaris was ook niet optimaal. Catherine raakte vaak gefrustreerd en had vaak het gevoel dat ze met al haar moeite niet veel bereikte. Ze wist dat er kansen voor het oprapen lagen, maar wist niet hoe lang het zou duren om die te vinden. Maar haar nieuwe thuis bood genoeg opwinding om haar te motiveren het uit te zingen.


ALSOF JE EEN ENORME KLAP IN JE GEZICHT KRIJGT 


De onzekerheid in haar werk en sociale leven waren niets in vergelijking met wat er toen gebeurde. Ze was net begonnen in haar baan als secretaresse van een directeur van een olie- en gasbedrijf toen ze nieuws kreeg dat haar nog verder zou isoleren. Vergevorderde borstkanker.


Het was een verschrikkelijke diagnose, maar Catherine kon zich niet veroorloven om op behandeling te wachten. De enige manier om de rekeningen te betalen, was ze te laten vergoeden door de zorgverzekering die ze via haar werkgever had. Maar ze was maandenlang te bang om haar baas te vertellen dat ze ziek was.


Ze meende dat hij haar misschien als arbeidsongeschikt zou beschouwen, wat zou betekenen dat ze haar Dubai-droom op moest geven en naar de Filipijnen terug moest keren. Zonder een woord tegen iemand te zeggen, reed Catherine regelmatig ’s ochtends twee uur lang om bestralingstherapie te krijgen, waarna ze op kantoor weer inklokte.


 Maar Catherine kon deze strijd niet in haar eentje blijven leveren. Kort na het begin van haar behandeling in februari 2015 kwam haar moeder, Guandoline, uit de Filipijnen overgevlogen om voor haar te zorgen. De chemokuur beroofde Catherine van haar energie en kracht, en liet haar knieën zó erg knikken dat ze zich op kantoor slechts met veel moeite staande kon houden. Soms was haar immuunsysteem zo zwak dat ze haar behandelingen helemaal moest afzeggen.


VRIENDEN, HOOP EN DE WIL OM TE VECHTEN VINDEN


Guandoline vond het verschrikkelijk om te zien dat haar dochter zo veel pijn leed. Ze was voortdurend op zoek naar een manier om het draaglijk te maken.


Door een tip van iemand die ze in Dubai ontmoet had, vond Guandoline Forever, zonder iets van de business af te weten. Catherine was in de vijfde maand van haar chemokuur en was sceptisch over het idee om een nieuwe verplichting aan haar toch al afmattende schema toe te voegen. Maar haar moeder stond erop dat ze mee zou gaan naar het plaatselijke kantoor van Forever en op zijn minst wat nieuwe mensen zou ontmoeten.


Het bleek dat ze helemaal niet zo ver weg hoefde. Het kantoor van Forever in Dubai was toevallig in hetzelfde gebouw als het kantoor waar ze werkte en Catherine hoefde maar een afstand van een paar verdiepingen af te leggen om haar eerste teamvergadering bij te wonen. Haar sceptische houding had ze echter nog en ze verwachtte dat ze het ene zakelijke praatje na het andere zou moeten aanhoren van mensen die haar alleen maar wat wilden verkopen.


Toen een van de verhalen haar raakte, besefte ze dat ze het helemaal mis had gehad. Een vrouw begon te vertellen over haar strijd tegen kanker en dat de ziekte en de behandeling haar mentaal en fysiek had afgemat. Ze vertelde ook dat haar netwerk in Forever haar weer de kracht had gegeven om sterker te worden en door te vechten.


De vrouw heette Lovely en ze kwam ook uit de Filipijnen. Ze vertelde dat ze tijdens haar behandelingen goed voor zichzelf had gezorgd, door extra aandacht te besteden aan wat ze at en dronk en dat aan te vullen met aloë producten. Ze beloofde voor Catherine klaar te staan als ze haar nodig had. Catherine was dankbaar voor het advies, maar ze maakte zich zorgen over de vraag waar ze haar nieuwe gezondheidsregime van moest betalen. Het was weer Guandoline die klaarstond om te helpen. Ze schreef zich in bij Forever voor de nodige lucht en nam ook wat producten mee naar huis.


Catherine had in 2015 haar laatste chemobehandeling. En de overwinning op de kanker gaf haar een nieuwe kijk op haar doel in Dubai. Ze verving haar avondjes uit door gelegenheden om aan anderen haar verhaal te vertellen, zoals Lovely haar over haar eigen ervaring verteld had. Ze bleef dagelijks de korte afstand naar het kantoor van Forever afleggen om (dit keer echt) naar de fantastische succesverhalen van Managers te luisteren. Met elke bijeenkomst die ze bijwoonde, voelde ze zich meer bezield en geïnspireerd en inspireerde anderen met haar eigen indrukwekkende verhaal.


Door berichten op haar blog en op social media nam Catherine de ene na de andere vriend mee naar het kantoor van Forever. Het was niet het feit dat ze na slechts drie maanden Manager werd dat haar positieve energie gaf; het was het promoten van een gezonde leefstijl dat haar ware roeping bleek te zijn. Catherine weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het is als je ziek wordt in een vreemd land. Haar leven staat nu in het teken van de vreemdelingen in Dubai inspireren om wat aan hun gezondheid te doen voordat het te laat is.


Ze leidt nu ook niet meer zo’n eenzaam leven. Forever is voor Catherine echt een familie geworden. Guandoline bleef in Dubai en heeft zelf een succesvolle Forever business en ook Catherine’s broer besloot aan de business mee te doen.


Zonder het verhaal van Lovely zou Forever misschien wel nooit zo’n uitwerking op Catherine’s leven hebben gehad. Dubai is inmiddels fijner dan ooit omdat Catherine zich nu bewuster is van wat ze eet en hoe ze haar lichaam behandelt. Ze heeft nu al twee jaar geen kanker meer en heeft al die tijd haar best gedaan om andermans leven te verbeteren.


Gezondheid is Catherine’s rijkdom geworden en ze geniet als nooit tevoren.


Lees verder over deze helden in het Aloe Life Magazine. 


Gerelateerde Producten